Mijn blik op de wereld is vanaf december drastisch gewijzigd. Niet door toedoen van gebeurtenissen in de wereld of van buitenaf, maar helemaal door eigen initiatief. Nou ja, zonder hulp had ik het niet gekund, ik heb mijn ogen laten laseren.

Hoe kom je daar dan toe? Eigenlijk is dat een proces van maanden en misschien wel jaren. Een stil gekoesterde wens die om de één of andere reden nooit werkelijkheid is geworden. Maar na een duikcursus op Curacao ben ik ineens overstag gegaan, ik ga dat doen.

Ik heb min 6 en een cylinderafwijking van 2,5 en ben dus echt slechtziende als ik mijn bril afzet. Ik weet dus heel goed wat het is om niets te zien, of beter gezegd, alles in nevelen gehuld te zien. Geen risico lopen en kiezen voor één van de beste / betere aanbieders was daarom mijn leidraad bij de selectie een aanbieder. Uiteindelijk na online marktonderzoek en intakegesprek gekozen voor Vision Clinics.

Ogen laseren is best spannend maar alle positieve filmpjes stellen me redelijk gerust. Alle klanten zijn allemaal erg tevreden met een 100% hersteld gezichtsvermogen. Dat wil ik ook en ik kies ervoor om vlak voor de kerst behandeld te worden.

De ingreep is een makkie en die valt inderdaad net zo veel mee als in de brochures wordt weergegeven. Ook de intensieve periode van weken druppelen en slapen met rare plastic oogkappen op valt eigenlijk wel mee.

Maar op de een of andere manier herstelde mijn rechteroog maar niet. “Komt allemaal goed”, was de mening van bijna iedereen. Maar na een paar weken is me toch echt wel duidelijk dat mijn rechteroog niet goed ziet. Tussentijdse controle laat zien dat er nu een afwijking is van + 0,5 terwijl links helemaal ok is. Maar die + 0,5 levert me meer overlast op dan ik had gedacht.

Lastig hoor om steeds met één oog niet goed te zien. Lezen met de leesbril gaat daardoor ook niet goed, afstanden van enkele meters ook niet, verre afstanden wel maar toch met die wazige rechteroogblik. Het oog moet nog wat herstellen en binnenkort ga ik bij Visionclinics overleggen wat er aan gedaan gaat worden. Maar de overlast is behoorlijk en ik hoop dat het snel wordt aangepakt.

Ach, ik pas dus net in die paar procent waar het niet helemaal gelukt is, die eerste keer. Grote kans voor Visionclinics te laten zien wat ze doen bij zo’n geval dat niet goed is gegaan de eerste keer. Ik blijf wel vertrouwen hebben hoewel ik met dit resultaat liever mijn bril had gehouden. Dat had me aardig wat minder vermoeide ogen opgeleverd, en minder kleine hoofdpijnen.

Vorige week was mijn jongste zoon jarig en ik toog met hem en zijn vriendje naar een lokaal restaurant waar we regelmatig de tafels bezet houden. Al snel waren hij en zijn vriendje, met mijn Iphone in de hand, samen verzonken in een dialoog in een dialect dat ik nauwelijks verstond. Mijn gedachten liet ik de vrije loop en nam de omgeving strategisch in me op.

De tafel naast ons werd bezet door een jong gezin, man, vrouw en erg jong kindje. En langzaam aan werd ik in beslag genomen door mijn observaties en vielen me steeds meer zaken op.

De man, een jonge dertiger, maar een man die de buik al flink laat hangen. Tjee, zit daar met zijn navel eens flink tegen de tafelrand terwijl zijn borst er nauwelijks in de buurt van komt. Vette haren, slecht geschoren, beetje vaal t-shirt en alles wees erop dat de uiterlijke verzorging hem nauwelijks nog iets deed.

De vrouw was wel iets beter gekleed en iets beter verzorgd maar ook zichtbaar afgetakeld. Haren niet meer op orde en op geen enkele manier aandacht voor vrouwelijkheid.

De communicatie was er niet. De vrouw liep constant met kind en al van tafel en riep dan door het restaurant “kijk dan …, wat … allemaal al kan.”. Of wij daar enige interesse in hadden werd natuurlijk niet gevraagd. Ik heb wel stiekem een beetje zitten luisteren maar ik denk dat er die avond geen echt woord is gezegd dat aangaf dat er een relatie van liefde was of was geweest.

Overdadig bier voor de man en met elkaar pratend via dat kind. “…, je weet toch dat mama graag wil dat je groenten eet …”. Het kind kon nauwelijks praten en wist dus waarschijnlijk van niets.

Ik constateerde op enig moment afschuw en medelijden. Kan een relatie afglijden tot zoiets wat daar zichtbaar werd? Geen aandacht voor elkaar meer, geen aandacht voor jezelf? Ai ai, wat een gemis. Hoeveel jonge gezinnen hebben dat ook?

Wie het weet mag het zeggen.

Mijn eerste blog voor babyenkind staat online ..

http://www.babyenkind.nl/moedermagazine-online-tijdschrift-voor-moeders/kinderen-en-zo/verhalen-van-een-vader/samengesteld-gezin/

Stel, je zit als vader lekker te lezen in je favoriete boek. Zoonlief speelt buiten. Net in een spannend deel van het boek begint je zoon op het raam te tikken en roept: “kijk papa, wat ik kan”. Spannend boek, dus je negeert de opmerking. Maar de zoon is vastberaden de aandacht van de vader te krijgen en blijft op het raam tikken. Wat gebeurt er dan?

Een situatie die overigens zo is te verplaatsen in allerlei situaties van alledag. Situaties die ik elke dag voor mijn ogen zie gebeuren. En reacties van vaders die ik zelf vroeger ook gaf. ” Zeg, laat me toch eens even lezen, kun je niet zien dat ik druk ben?”, klinkt het vanuit de mond van de vader op geagiteerde toon. Zoon reageert ook boos en eigenlijk is er een miniconflict ontstaan. En soms wordt dit zelfs aangevuld met: ” Jij ook altijd met je gedrag …”.

De hele dag door komt dat voor. Maar niet bij mij. Ik ben al jaren niet meer boos. Echt? Ja hoor, echt waar. Ik heb namelijk geleerd dat die boosheid voorkomen kan worden. De boosheid is iets van mezelf, van mij als vader dus, als mens. Ik word boos maar hoef dat niet te worden. Dat is mijn keus. En, eigenlijk, als je boos wordt ben je voorbij het punt dat je had gezien wat er in je binnenste aan de gang is. Het is een patroon en dat patroon kun je herkennen, omarmen en hanteren als een goede vriend.

Na enkele jaren oefenen met zijnsorientatie gaat het bijna als vanzelf. Als er zich een situatie voordoet waarbij ik irritatie voel, bij mijn kinderen, mijn vriendin of met wie ik dan ook in contact ben, dan kijk ik even naar binnen. Ik herken mijn patroontje, omarm die compassievol en lach even. De irritatie is weg in ik kan in alle rust aangeven wat ik voel.

Dus nu kan ik tegen mijn zoon zeggen. ” Goh, schat, ik zit net in een spannend boek dat ik graag wil lezen. Kan ik straks even komen kijken?”. En zoals je ziet roept dat totaal geen stress of spanning op. Is het zo makkelijk? ja, zo makkelijk is dat. En weet je dat je dan een heel andere vader bent, een heel andere partner of collega? En weet je hoe lekker dat voelt?

Laat me maar weten hoe het gaat. En vaders, wil je meer weten hoe ik dat doe. Mail me gerust.

Mijn zoon wil graag bastketballen en heeft zich gemeld bij de Osse Basketball Club (OBC). Hij wil dus gewoon sporten en heeft zich daarom gemeld bij de club. Ze zouden blij moeten zijn met een nieuw lid.

Ja, hij mag wel komen sporten maar moet daar een flinke contributie voor betalen. Hij mag daarvoor wedstrijden spelen. Tjee, wat een voorrecht. Maar, de keerzijde is dat hij zich moet onderwerpen aan de regels van deze club. Onder andere:
- verplicht een cursus scheidsrechter volgen (hoewel hij pas 13 is en dat verplicht is vanaf 15)
- verplicht allerlei diensten meedraaien, zoals zaalwacht

Is dat raar? Misschien niet. Maar als hij dat niet doet, dan wordt er een boete geheven. Sterker nog, je mag niet eens afzeggen omdat je niet kan. Slechts in uitzonderlijke gevallen mag je afzeggen. Zaalwacht kun je niet afzeggen, wat er ook aan de hand is. Zaalwacht mag je dus als 13 jarige helemaal zelf oplossen. En als je niet kan mag je dat ook zelf oplossen. O, kan je dat niet. Gewoon een boete, af te handelen door de penningmeester.

Sorry hoor. Mijn zoon wil basketballen. Hij wil helemaal geen andere dingen. Maar deze club maakt van hem een werkdier en als hij dat niet doet een boete. Tijd dus voor een kort onderzoekje.

Geschrokken van alle boetes en verplichtingen bij clubs van Nederland. Ziek gewoon dat clubs dat zo doen. Ja, er is een probleem van het zoeken naar vrijwilligers. Dat is er overal. Maar je leden zo behandelen. Te gek voor woorden. Mijn zoon wil basketballen, dus ik onderga het lot dat boetes op mijn conto komen. Ook al was er een verjaardag. Ook al staat er nergens een adres of telefoonnummer waar je iets kan bespreken of melden.
Wat een zieke wereld. Ik zou eigenlijk al niet meer willen. Mijn zoon wil gewoon basketballen.

Het zal mijn volgers niet ontgaan zijn dat ik een paar dagen naar New York ben geweest. Allemaal omdat mijn oudste zoon 21 jaar geworden was en ik graag eens iets heel bijzonders met hem wilde doen. En het waren fantastische dagen waarin we samen erg hebben genoten van de Amerikanen en hun gedoe rondom normen en waarden. En voor je het weet zit je weer op het vliegveld om terug te gaan naar Amsterdam. En daar zag ik het volgende.

Ik zat te kijken naar een lege tafel voor 6 personen. Een jonge vrouw nam plaats op de eerste rij van 3 stoelen, dienblad met eten en drinken voor haar op de tafel. Ik kon zien dat ze heel oplettend was en maar rondkeek, op zoek. En het kon bijna niet anders dan dat ze op zoek was naar reisgenoten. Haar blik ging steeds rond, door de ruimte op zoek naar haar reisgenoten en dan weer naar ongerust naar de lege stoelen en of die niet gekaapt zouden worden door andere passagiers. Naarmate de tijd verstreek nam haar onrust toe. Ze kijkt op haar klok, haar telefoon, de stoelen en dan weer haar horloge. Haar eten wordt koud ondertussen.

In de verte sloft een oude neger richting tafel. De vrouw die bezit heeft genomen van de tafel beoordeelt het naderend onheil en begint meteen de stoelen demonstratief schuin tegen de tafel te plaatsen. Zodat iedereen kan zien dat dit territorium bezet is door een jonge blonde vrouw. Streng uit haar ogen kijkend zodat eventuele overtreders van het zit-verbod wel twee keer zouden nadenken.

En gelukkig voor de vrouw, langzaam druppelen de reisgenoten binnen. Totaal 5 andere jonge vrouwen. De vrouw die het eerste plaatsnam komt tot rust, gaat gelijk vertellen dat ze met gevaar voor eigen leven de tafel heeft vrijgehouden en binnen enkele seconden sluit de groep zich.

Een muur van ontoegankelijkheid om de groep, allemaal eten en eindelijk gaat de jonge vrouw van haar eten genieten. IK denk dat het wel koud zal zijn maar dat zal haar niet deren. Immers, ze kan trots zijn op zichzelf.

Wat een vaste patronen hebben mensen. Dit voorval zie je overal terug. Plaatsen op een terras, bedden bij het zwembad van het hotel, plaatsen in de rij van een supermarkt. En allemaal hetzelfde. Allemaal patronen. En waarom doet iemand dat? Ik weet het niet maar ik denk dat de dame niet leefde in dit moment maar in het “als dan” patroon. Loslaten mensen, dat gedrag, dan is het veel leuker.

Stel je voor dat je in een vliegtuig zit dat steeds maar op en neer gaat. Het ene moment is een moment van opperste schoonheid, zweverig alsof er geen zwaartekracht is, het andere moment zit je maag in de knoop omdat de druk van buitenaf zo groot was. Dat is voor even wel leuk maar denk je eens in dat zo’n situatie maandenlang duurt.

Niet veel anders is mijn leven verlopen in de afgelopen 1,5 jaar. Achter de feiten aanlopen, onrecht voelen zonder daaraan iets te kunnen doen, effect daarvan zien op relaties, zowel van mezelf als in het gezin. Het was een emotionele roller-coaster van jewelste.

Al wekenlang heb ik het gevoel alsof de landing is ingezet. En stukje bij beetje zette die landing in. Na mijn vakantie de landing in een relatie die me vervult van geluk, passie en romantiek. Het gevoel dat haar ziel en de mijne verbonden zijn geraakt na helemaal te zijn geopend.

En vandaag is er weer een fors stuk van de landing afgerond. Een stuk waar ik steeds moest reageren op aantijgingen die me een een groot gevoel van onrecht gaven. Dat heeft nu meer dan 1,5 jaar geduurd maar vandaag kreeg ik bericht dat die fase ook achter me ligt.

Ik kan dus nu verder. Emotioneel, ongeloof, nog niet kunnen bevatten, besef dat in horten en stoten tot diep in me door aan het dringen is, het is nu allemaal gaande. Wat een last valt er weg, wat een vermindering van de druk. De lucht is ineens blauwer, het geluid helderder en ik heb een enorme zin iedereen te omhelzen en te knuffelen.

Dat laatste bewaar ik voor mijn vriendin en mijn kinderen. Mijn god, wat een dag.

Vanmorgen werd ik gebeld door de dochter van een vriendin. Duidelijke vraag waarop ik een helder antwoord kon geven. Niets mis mee. Ik hoorde echter ook dat het met haar moeder even wat minder ging. Dat roept bij mij, als eerste reactie, een reflex op om mijn hulp aan te bieden. Maar moet ik dat wel doen?

Een andere vriendin heb ik in alle onschuld eens gevraagd hoe het met haar liefde ging? Klaarblijkelijk heeft dat bij haar tot woede geleid. Was mijn hulp dan zo verkeerd? Is oprechte interesse in de ander iets waar ik mee moet oppassen?

En zo is het balanceren tussen ongevraagd hulp aanbieden of dat juist niet te doen. Want, zo redeneer ik, als ik die hulp alleen maar zou bieden als daarom gevraagd wordt, dan is het wel een stuk eenvoudiger maar ik denk dat ik dan ook een stuk minder vraag zal krijgen. Het valt namelijk niet mee om om hulp te vragen. Mensen hebben een ego en dat ego weerhoudt hen vaak om hulp te vragen. Ja, makkelijk zat, want als ik niet weet dat die vraag er is, dan hoef ik er ook niet mee te zitten hoe die overkomt, of die gewenst is en of die betekenisvol is voor die persoon.

Zoals altijd, een leermoment. Dicht bij jezelf blijven Hans, mensen zijn volwassen genoeg om te beseffen dat ze bij me kunnen aankloppen. Ik hoef hun leven niet te leiden, hun problemen niet op te lossen, dat is allemaal hun eigen verantwoordelijkheid. Het blijft wel een punt waar ik nog niet helemaal uit ben.

Mooi onderwerp om in te brengen in de nieuwe sessies zijnsoriëntatie waar ik binnenkort mee ga starten. Oefenen helemaal jezelf te zijn en daarin te durven blunderen in een veilige omgeving.

Sinds ik in de eerste helft van 2008 uit mijn huwelijk stapte zijn er veel momenten geweest dat ik dacht dat het leven niets was dan ellende. Dat ik in een constante herfst leefde en dat er alleen maar bladeren vielen. Dat er nooit wat groeide. In die tijden luister ik graag naar Brigitte Kaandorp, zij is in staat te verwoorden wat ik voel.

Maar het aantal momenten dat ik me happy voel, dat ik de wereld aan kan en zeker nu ik de liefde in mijn hart in in mijn leven heb ontdekt besef ik me terdege dat er andere mensen, dierbaren, in de herfst zitten. Ik kan dan alleen maar zeggen, “kom dan bij mij”.

Als het zwaar wordt om je hart

Als de tranen bijna stromen
Als de wanhoop aan je trekt
Met een brok in je keel
En een knoop in je maag
Als het zwaar wordt om je hart
En je weet niet wat het is
Dan moet je komen

Als de herfst je overvalt
Als de zomer is verdwenen
Als de angst je overmant
Met een brok in je keel
En een knoop in je maag
Als de herfst je overvalt
En je weet niet wat je moet
Dan moet je komen

Ik geef je een glas wijn
En een zakdoek om te snuiten
Ik draai een mooie plaat
En de kachel gaat op tien
Ik leg je op de bank
Onder een warme deken
De gordijnen zal ik sluiten
En binnen maak ik licht

En we gaan nog niet naar buiten
En we drinken en we wachten
En we wachten en we drinken
En we drinken en we wachten
Tot het voorbij is……

Als het koud is in je ziel
Als je moeder is begraven
Als je bang bent voor de nacht
Met een brok in je keel
En een knoop in je maag
Als het koud is in je ziel
En je weet niet wat te doen
Kom dan bij mij